blogblogtraining

Blogworkshop: Achteraf had ik spijt dat ik mijn mond niet had gehouden.

Onderstaand verhaal werd als schrijfoefening in de vorm van een ‘kettingbrief’ door de cursisten geschreven. De eerste alinea vormde, naar aanleiding van de opgegeven titel, de aanzet en vervolgens reageerde ieder op de voorganger. Dit is het verrassende resultaat:

Achteraf had ik spijt dat ik mijn mond niet had gehouden.

-Frank-
Het was een mooie, zonnige Hemelvaartsdag. Net terug van een bespreking, ging ik, toch in de buurt, even langs de Lidl. Koffie was op en de XXL-zakken daar in de aanbieding, zo zag ik. Alleen, op de kassabon bleek ik de volle mep betaald te hebben. Security-meneer adviseerde me bij de kassa te reclameren. Die verwees me door naar de filiaalleider. Die zag al snel dat ik de gewone kilo-pakken had gepakt, in plaats van de XXL, 1,2 kilogramverpakking. Twee keer korting door de neus geboord, dacht ik nog. Maar toen begon het. Zo begint het dus, dacht ik.

-Oscar-
"Hamid!", loeide hij richting een Hamid, die zich kennelijk ergens achterin de zaak ophield, "Hamid, pak effe twee xxl-zakken arabica!". Intussen keek de man me meewarig aan. "Staat toch duidelijk op de verpakking meneer", zag je hem denken. Om zo'n filiaal goed te kunnen leiden moeten de klanten immers ook een beetje meewerken, of niet soms?

-Lin-
Ik stond geïrriteerd te wachten. Na die oersaaie bespreking van vanochtend, wilde ik naar buiten de zon in.
Maar behalve dat er achter in de winkel wat gerommel klonk, gebeurde er helemaal niets. Geen Hamid en geen 2 XXL-pakken koffie te bekennen.
Toen tikte er iemand op mijn schouder, nou ja, tikte, het was een flinke dreun,
ik schrok me rot en draaide me om.
Ik herkende hem niet direct, maar dan, ja, ineens zag ik het, flink wat ouder geworden
en wat magerder, maar nog steeds met die priemende felle blik in zijn ogen, het was de ‘boze’ buurman van lang geleden.
"Kolere, gozer, wat sta jij hier nou te suffen, alsof je je laatste stuivertje versnoept hebt". Nog zo’n schouderklap, als mannen onder elkaar. Ik ben immers niet meer dat buurjongetje van toen, maar ik voelde me kleiner dan ooit.

-Jerry-
Ik vermande mijzelf met de woorden' hi buurman'
En gaf hem ook een schouderklop waardoor hij zijn evenwicht verloor en naast zijn kar viel.In een flits zag ik zes pakken Arabica xxl tussen zijn boodschappen staan. Naar de buurman keek ik niet om. Ik stopte twee pakken in mijn kar en hielp toen pas de buurman overeind. ‘Zo jij bent sterk geworden’, zei hij beduusd.
Hij moest eens weten. Ik liep door naar de kassa en groette de buurman. Hamid kon ook de boom in .Pas na het afrekenen met de nodige korting, zag ik het. God straft onmiddellijk. Ik had nu twee pakken Arabica xxl maar pvd ONGEMALEN.

-Mark-
Om nogmaals de winkel in te lopen zag ik niet zitten. Ik maal de koffie zelf wel! Ik kom thuis en groet mijn net weglopende schoonmaker. Mijn woning is weer schoon, een klus waar ik niet aan toe kom vanwege mijn drukke baan. Ik pak in de keuken een pak koffie en begin het open te maken. In een beweging trek ik het altijd lastig te openen pak open. Door de kracht waarmee ik dat doe vliegen de bonen door mijn net schoongemaakte keuken!!

-Henriette-
Kolere, jatte ik van de buurman. Zo eindigt het dus, deze dag. En dat terwijl ik nog geen druppel koffie had gedronken.
Opvegen, oprapen of stofzuigen? Ik koos voor oprapen. Een voor een deed ik de bonen in een blik, beetje blazen tot ik ervan hyperventileerde. Als een slappe ledenpop hing ik op de grond tegen de keukenkastjes en vroeg me af of ik nog de moed had koffie te malen.
Ik moet er als een dweil hebben uitgezien toen plotseling de bel ging en ik opendeed.

-Wendy-
Zo zie je 'm jarenlang niet, en zo twee keer op een dag: die priemende, felle blik. “Kolere gozer. Waar was je opeens.” Achter hem kwam een Lidl-petje boven armen vol met XXL-zakken koffie uit. Een jongen die goed voor een Hamid kon door gaan, ging nog door mijn hoofd toen mijn voormalige buurman me weer een schouderklop gaf: “Hamid hier heeft iets voor je. Wat was dat nou voor gedrag? Nog steeds peper in je reet, net als vroeger? En nog steeds een koffieleut zo te zien. Maar voor die koffie ga je wel hoor gozer!” Mijn hersenen ratelden. Wat bedoel mijn boze buurman? Zou hij iets weten? Ik vermande me. Het was nu tijd dat ik mijn mond open deed.

-Frank-
‘Aan de deur wordt niet gekocht’ zei ik tegen een verbijsterde Hamid. ‘En bekeerd zijn we ook al!’ bitste ik snel naar mijn voormalige boze buurman. Voordat ze iets konden zeggen of zelfs maar naar lucht konden happen, draaide ik me beslist om en sloot de deur met klem. Zo, niets meer aan doen, dacht ik, en haalde de hoorn van de intercom zodat ik eventueel gebel niet meer zou horen. Sinds mijn hersenvliesontsteking ga ik door het leven als een mens zonder geheugen, nouja, niet helemaal, maar het laat me bij menig gelegenheid in de steek en dan sta ik voor situaties waar ik oorzaak en gevolg niet van kan overzien. Ik compenseer mijn cerebraal gebrek met veel krachttraining en heb geleerd in het altijddurende nu te leven. Dat lukt over het algemeen verrassend goed. Er is echter wel een dingetje. Soms floepen er zomaar zinnen uit me, waar ik niet echt goed van begrijp waar ze vandaan komen. Zoals net, over dat aan de deur kopen en bekeerd zijn. Meestal gaat dat goed, maar soms het ik achteraf spijt dat ik mijn mond niet heb gehouden. Zoals vanmorgen. Nou, eerst maar eens koffie dan.