nieuws

‘Als we niks doen, stopt De Brouwerij’

Lara Stavenuiter werkt sinds 2,5 jaar als psychiater bij De Brouwerij. Zij is een van de initiatiefnemers van ‘Leven in De Brouwerij’ waar 14 mensen uit alle geledingen van de Brouwerij spreken over betrokkenheid en commitment.

‘Ik vertegenwoordig de groep behandelaars. We peilen in de bijeenkomsten waar de normen en waarden van De Brouwerij toe zouden moeten leiden en onderzoeken waarom dat niet lukt. Het grote pijnpunt: ‘waarom het niet lukt iedereen die lid is van De Brouwerij hier te krijgen’? Actief te worden op een manier die bij hem/haar past en aansluit bij de mogelijkheden en interesses. Het leunt nu heel erg op de vrijwilligers en een paar actieve leden. Activiteiten worden relatief weinig bezocht en we zijn op een gevaarlijk punt beland want het is wel de kern van De Brouwerij. Dit is juist wat we als meerwaarde te bieden hebben bij De Brouwerij. En dat loopt gevaar.’

Zijn er uit de bijeenkomsten al ideeën voortgekomen?

‘ We zijn het er over eens dat het te vrijblijvend is. Ik denk dat we daar vanaf moeten. Lid zijn van De Brouwerij betekent ook gebruik maken van de mogelijkheden die er zijn. En als je er toe in staat bent, je ook inzetten om die activiteiten gaande te houden. Iedereen krijgt dat ook bij de intake te horen. Maar veel te weinig mensen doen iets. Een hele grote groep mensen bereiken we niet eens. Die komen niet eens hier en worden door de behandelaar thuis bezocht. Het is natuurlijk veel moeilijker als je depressief bent om je huis uit te komen, maar het is zo belangrijk om dat toch te doen. Het kan wel en het is goed voor je.’

Over het probleem is iedereen het dus wel eens?

‘Ja, we moeten die passiviteit doorbreken en mensen moeten hun verantwoordelijkheid nemen. De ledenmaaltijd is daar een mooi voorbeeld van. Een grote groep mensen schuift aan en gaat weer weg, zonder ook maar iets bij te dragen in de zin van voorbereiden, opruimen etc. Dat is pijnlijk voor de mensen die wel hun verantwoordelijkheid nemen. Het blijkt dat het niet voor iedereen duidelijk is waar je mensen op zou kunnen aanspreken. Als je gewoon gedrag benoemt wat je ziet en uitspreekt wat je verlangt van iemand, dan kan dat. We zijn allemaal volwassen mensen. Bij de vrijwilligers is er een behoefte om daar meer in ondersteund te worden. En dat moeten we doen. Maar dat kunnen leden onderling ook doen.’

Wat is er aan te doen?

‘Er zijn verschillende theorieën. Moet je mensen koppelen, dat ze een maatje krijgen? Daar zijn we nog niet uit. We zijn nu nog vooral aan het inventariseren waar het misloopt. En duidelijk krijgen wat we zouden willen. Er is een volgende bijeenkomst gepland om dat verder te onderzoeken. Er zijn ook andere initiatieven die hier parallel aan lopen. Er is een boekje in de maak over De Brouwerij, er komt iemand een presentatie houden over verandermanagement. Het is ook niet alleen een medisch probleem, dus het is goed om het breder te bekijken. Het is echt een kans, juist voor mensen die nooit komen, om daar van te leren. Maar hoe we echt iedereen gaan bereiken, dat is wel mijn vraag. Daar heb ik nog geen antwoord op.’
(publicatiedatum 14 december ’18, door Frank Steverink)